Vatnaskil : Dagbókarsaga

Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
2002
Flokkur: 

Af bókarkápu:

Vatnaskil - dagbókarsaga segir frá eldri manni sem kominn er á eftirlaun en eiginkonan starfar enn á elliheimili - þeim stað sem hann óttast mest af öllu. Hann flýr þá á náðir dagbókar sinnar og leitar þar uppi andrúm liðinna daga.

Úr Vatnaskilum:

Hef verið að fara yfir Efstu daga eftir Pétur Gunnarsson vel skrifuð og skemmtilega byggð skáldsaga; sett saman úr litlum mósaikköflum sem mynda eina heild í lokin. Pétur sagði einhverju sinni við mig að við ættum margt sameiginlegt. Ég skildi ekki þá hvað hann meinti, en skil það nú þegar ég hef lesið þessa skáldsögu hans. Ég hefði vel getað hugsað mér að skrifa hana. Hún er ljóðræn og án alls rembings; kydduð með skemmtilegum og óvæntum metafórum eða myndhvörfum (hálfmyndum). Það er víða ljóðskáld á ferðinni í þessari sögu. Það er að vísu ekki mikið efni í henni og mannlýsingar dregnar upp án smáatriða, samt kemst allt vel til skila. Þessi saga kom mér skemmtilega á óvart. Hún er t.a.m. miklu betri en kvikmyndin sem gerð var eftir fyrri skáldsögu Péturs, Punktur, punktur, komma strik. Það var vond mynd. Hún fældi mig frá verkum hans. Hið sama má segja um Djöflaeyjuna. Jafnágætur höfundur og Einar Kárason átti betri mynd skilið.
 Ég er fagnandi glaður yfir þessari sögu sem sýnir að Pétur kann sitt fag og ræður yfir listrænni meðferð tungunnar. Það er orðið sjaldgæft. Samt er allur stíllinn hóflegur og án þess höfundur sé að þenja út brjóstið. Ég hef ekki annan mælikvarða á bókmenntir en þann sem að mér snýr; það sem ég hefði viljað skrifa sjálfur tel ég gott. Svona er nú afstaða mín einföld. Einhvers staðar í sögu Péturs segir að lífið sé hugarfar. Það finnst mér góð skýring. Margar svona óvæntar og skemmtilegar athugasemdir í bókinni. Ég upplifði þetta hugarfar þegar ég horfði á knattspyrnuleik Hollands og Frakklands í Evrópukeppninni. Frakkarnir voru allsráðandi í fyrri hálfleik og höfðu yfir, en Hollendingarnir komu í vígahug eftir hálfleik og sigruðu. Það var þetta nýja hugarfar sem úrslitum réð.
 Velti fyrir mér ljóði um hugarfarið.

(s. 338)