Sögur að norðan

Höfundur: 
Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
1961
Flokkur: 

Úr Sögur að Norðan:

En nú sýndi sig hvað hjónin höfðu verð niðursokkin í að horfa á skærin, það var ekki fyrr en þarna á eldhúsborðinu, sem þau veittu því athygli, að dýra- og jurtalíf á gardínunum hafði sett mjög ofan. Til dæmis var ekki annað eftir af konungi dýranna sem gnæft hafði öskrandi á hamrastalli neðst á mynd, en halinn og af gíraffa ekki annað en snoppan; horfnir söngfuglar í lofti, roðagullin ský, blómstur af engjum. Allt komið í kolamaskínu þeirra hjóna. Mikið var þó eftir þar sem hallirnar voru, ein á hverri gardínu, mestan part úr gulli, eins og sjá mætti.
Að vísu hafði Dalmann spurt meðal annars: Af hverju er verið að klippa sundur hálsinn á dýrinu? Af hverju er verið að klippa sundur toppinn á trénu? En þá hafði hann verið beðinn að vera einu sinni stilltur meðan pabbi hans lyki því sem hann væri að gera. Fjölskyldan sat þögul á eldhúsborðinu og horfði á það sem eftir var að útlöndum. Sonurinn Dalmann þorði ekki að bera upp fleiri spurningar, enda stökk nú faðir hans með hann í loftinu niður á gólf og sagði eins og ekkert hefði í skorizt: Jæja mæðgin, upp með þær. Hann náði sér í hamar og nagla og kom rúllunum kirfilega fyrir á sínum stað. Gardínurnar gátu ekki farið betur.
Klukkan var nú að ganga átta og bráðum tími til að kveikja. Aðalfinnur beið eftir að sjá hvernig gardínurnar litu út, séðar að utan þegar ljós skini í gegnum þær. Og laust fyrir kvöldfréttatíma stóð hann ásamt konu og einkasyni - þau héldust öll í hendur - utan við húsið og beindi augum að kjallaragluggunum, talsvert niðurgröfnum. Hann var sýnilega óánægður með eitthvað og sveinninn Dalmann ekki enn sannfærður um að hallirnar væru mestan part úr gulli. Aftur á móti sagði konan: Óskup er þetta fallegt.

(s. 51-53)