Minningar einnar sem eftir lifði

Höfundur: 
Þýðandi: 
Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
1985

Um þýðinguna

The Memoirs of a Survivor eftir Doris Lessing í þýðingu Hjartar.

Sagan lýsir lífi unglingsstúlku í þjóðfélagi þar sem flest er gengið úr skorðum; símasamband er rofið, strætisvagnar hættir að ganga, vatn er að skornum skammti og loft skaðlegt vegna mengunar - framtíðarsýn sem í ljósi kjarnorkuógnarinnar snertir hvern einasta nútímamann.

Úr bókinni

Barnið var skilið svona eftir hjá mér. Ég var í eldhúsinu, og þegar ég heyrði eitthvert hljóð, fór ég inn í dagstofuna og sá karlmann og hálfstálpaða stúlku standa þar. Ég þekkti hvorugt þeirra og gekk til móts við þau í þeim tilgangi að leiðrétta misskilning. Mér flaug í hug, að ég hlyti að hafa skilið gangdyrnar eftir opnar. Þau sneru sér að mér. Ég man, hve ég furðaði mig mikið, og það þegar í stað, á björtu, hörkulegu, óttablöndnu brosinu á andliti stúlkunnar.

Maðurinn - miðaldra, venjulega klæddur, á allan hátt ofur hversdagslegur - sagði: “Þetta er barnið.” Hann var á förum. Hann hafði lagt höndina á öxl hennar, hafði brosað og kinkað kolli til hennar, sneri sér frá henni.

Ég sagði: “En þetta hlýtur ...”

“Nei, þetta er enginn misskilningur. Þú berð ábyrgð á henni.” Hann var kominn út að dyrum.

“En bíddu aðeins...”

“Hún heitir Emilía Cartright. Taktu hana að þér.”

Og hann var farinn.

(s. 17)