Mannætukonan og maður hennar

Höfundur: 
Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
2001
Flokkur: 

Úr Mannætukonan og maður hennar:

Helenu er skemmt. Við Kaninn höfum opnað aðra flösku þegar hann bendir með glasinu í átt að Mannætukonunni. Ísinn syngur í glasi hans:
 “Þekkirðu hana?”
 “Þetta er konan mín.”
 Hrukka sker enni hans í tvennt og hann virðist reyna að átta sig á því hvort ég sé að ljúga eða grínast. Nær ekki að gera það upp við sig og lýsir yfir:
 “Þið hljótið að hafa verið gift lengi.”
 “Tvo mánuði.”
 Aftur á hann erfitt með að koma þessu heim og saman og ennishrukkan dýpkar. Við horfum drjúga stund í átt að Helenu en hún lítur aldrei til mín.
 “Það er ekki beinlínis að sjá að þið njótið brúðkaupsferðarinnar saman; þekkst einhvern tíma fyrir giftinguna?”
 “Tvær vikur.”
 “Hvernig kynntistu henni?”
 “Ég vann hana í spilum.”

(bls. 20-21)