Lyklabarn

lyklabarn
Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
1979
Flokkur: 

um bókina

Hvernig er að flytja á nýjan stað þar sem maður þekkir engan?
   Hvernig fer maður að því að kynnast nýjum krökkum?
   Hvar er hægt að leika sér við þá þar sem allt er sundurgrafið og allt autt pláss er lagt undir bílastæði?
   Í þessari bók kynnumst við Dísu sem er nýflutt í nýtt hálfbyggt hverfi með foreldrum sínum og litlum bróður sem hún gætir á daginn. Við kynnumst leikfélögunum sem hún eignast og stendur í svolitlu stríði við, litla bróður hennar og foreldrum hennar sem virðast aldrei ánægð þar sem þau eru...

úr bókinni

 - Nú held ég að þið ættuð að setja drekann á loft. Það er komin þessi fína gjóla.
 Dísu og Árna fannst þetta góð hugmynd.
 Að skammri stund liðinni var drekinn kominn á loft. Þau skiptust á að stjórna honum. Árni hélt því fram að þetta væri glæsilegasti flugdreki sem nokkru sinni hefði verið smíðaður á Íslandi. Dísa samsinnti því en lét þess jafnframt getið að hún hefði ekki séð marga flugdreka um dagana.
 - Maður fær bara hálsríg að góna svona upp í loftið, sagði Guðfinna.
 - Leggstu þá í grasið, amma, sagði Árni, og láttu sólina skína á þig.
 Hún fór að ráðum hans og kvartaði ekki yfir hálsríg eftir það.
 Tíminn var fljótur að líða.
 Áður en varði var degi tekið að halla og mál komið að halda heim á leið. Pabbi Árna hafði ekkert veitt. Hann sagði að það skipti engu máli. Aðalatriðið væri hressingin sem væri fólgin í því að vera úti á svona fallegum degi.
 Árni var í sjöunda himni. Flugdrekinn hafði reynst framar öllum vonum. Allar hugleiðingar um veiðiskap viku fyrir ánægjuhjali um það hve vel hefði tekist með smíði drekans.
 Í huga Dísu var þessi dagur alveg sérstakur. Hún ætlaði að geyma hann lengi í minningunni.
 Guðfinna talaði hvorki um veiði né flugdreka á leiðinni heim. Hins vegar sagðist hún ekki vera frá því að hún hefði tekið lit í sólinni.

(s. 107-8)