Kynjasögur

Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
1992
Flokkur: 

Úr Kynjasögum:


Þegar fræðimennirnir höfðu skrifað svo mikla vitleysu um Snorra Sturluson að Guði almáttugum ofbauð heimskan í eigin sköpunarverki, þá kallaði hann Snorra til sín og sagði við hann á arameísku, en það mál þótti öðrum málum fínna á himnum síðan á dögum frelsarans: „Hefurðu lesið þvættinginn sem þeir eru að skrifa um þig?
Snorri, sem nú var engill og hét Ipor, sem útleggst „hinn ritglaði á fornhebresku, hann svaraði sem satt var, að það hefði hann ekki gert að neinu ráði, því að hann hafði ekki um annað hugsað í mörghundruð ár en sögu Himnaríkis sem hann var að skrifa og kallaði „Hvolf himinsins eða „Himinhvolf.
Þá fól Guð almáttugur englinum Ipor að lesa allt sem fræðimennirnir höfðu skrifað um Snorra Sturluson fyrr og síðar.
Þó svo að engillinn Ipor væri löngu horfinn úr jarðneskum líkama og hefði iðrast margs sem Snorri Sturluson gerði, þá varð hann áður langt leið á lesturinn alveg æfur. Hégómlegur metnaður Snorra Sturlusonar, sem hafði blundað lengi og var nánast orðinn að engu, tútnaði út á ný.
„Ég verð að komast aftur til jarðar, sagði Ipor, „og stoppa þessa vitleysu. Þeir segja að ég hafi skrifað Eglu og Grettlu og ég veit ekki hvað, verið valdagírugur, slægur, rauðhærður, smávaxinn, með kartnögl á hverjum fingri og skegglaus. Ég er fjúkandi reiður.
(s. 7-8)