Gauragangur

Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
1988
Flokkur: 

Um Gauragang

Endurútgefin: Mál og menning 1993 og 2010.

Úr Gauragangi

14

Mamma sótti mig í fángageymsluna. Hún sagði ekki neitt.
 Það var alltaf verra þegar mamma sagði ekkert. Svipað því þegar veðurfræðíngurinn stendur lengi við kortið í snónvarpinu ánþess að segja neitt.
 Hún hélt áfram að segja ekki neitt næstum alla leiðina heim. Ekki orð um heimsóknina í fángageymsluna. Ekki orð um þá reynslu að sjá son sinn vakinn þarsem hann lá undir teppi í fángaklefa og hraut.
 Ég áttaði mig ekki alveg á henni. Við eðlilegar kríngumstæður hefði hún löngu verið byrjuð að hella úr skálum reiði sinnar.
 Loks kom skýringin.
 - Kærasti Gunnfríðar ætlar að koma í kvöldmat.
 - Það eru þó tíðindi, sagði ég allshugar feginn að umræðian skyldi ekki snúast um afbrotaferil minn.
 Þegar hún virtist ekki ætla að segja fleira spurði ég: Og hvernig líst þér á?
 - Ég er ekki farin að sjá hann.
 - Hann er kannski ósýnilegur?
 - Pilturinn hríngdi af flugvellinum fyrir norðan fimm mínútum áðuren mér var tilkynnt að sonur minn sæti í fángelsi fyrir innbrotstilraun.
 - Þetta var allt misskilningur mamma.
 Ég þorði tæpast að líta framan í hana. Ég vissi að hún var að ýkja. Varla höfðu durgarnir farið að titla mig innbrotsþjóf þótt ég asnaðist uppí þennan djöfuls stiga. En auðvitað þurfti hún að vera með tárin í augunum þegar hún kom niður í klefann að sækja mig. Og ennþá voru einhverjar táradreggjar í augnkrókunum..
 - Riddarinn á hvíta hestinum bara kominn í bæinn, sagði ég tilað dreifa huga hennar. Hvað vill hann?
 - Hvað vilja karlmenn? Hvað vildir þú uppí stiga?
 - Við vorum að æfa atriði úr Rómeó og Júlíu fyrir jólaballið.

(s. 67-68)