Fíasól á flandri

Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
2006
Flokkur: 

Um bókina:

Fíasól er átta ára gamall ferðalangur og óskabarn sem lendir í einhverju fjörugu á hverjum degi. Hér útvegar hún fjölskyldunni einkaþjón, kallar saman nokkra viðskiptarisa til styrktar góðu málefni, hittir næstum því forsetann og bregður sér í ævintýraferð til útlanda.

Úr Fíusól á flandri:

„Mamma og Fíasól fara reglulega í Ruslu með tómar flöskur, dagblöð, mjólkurfernur, pappír og sultukrukkur. Fíasól og Pippa sjá um að telja og flokka flöskurnar og í staðinn mega systurnar selja þær í Ruslu og safna sér peningum í flöskusjóð. Dag einn fór Fíasól með mömmu í Ruslu til að skila troðfullum poka af flöskum og fá fyrir þá peninga. Ungi maðurinn sem tók við flöskunum sagði Fíusól að hann borgaði flöskurnar ekki út. Hann yrði að leggja peningana inn á reikninginn hennar mömmu. Mamma rétti honum kortið sitt.
  Bíddu við, sagði Fíasól við mömmu. Ætlar þú þá að taka peningana sem við Pippa eigum að fá fyrir flöskurnar?
  Nei, sagði mamma og brosti. Ég borga ykkur út af reikningnum mínum.  Hvað skulda ég henni? spurði mamma afgreiðslumanninn.
  Ekki neitt, sagði maðurinn brosandi.
  Jú, sjáðu til, sagði mamma. Hún á flöskupeningana og ég þarf að fá að vita hvað ég skulda henni.
  Þú skuldar henni ekki neitt, sagði maðurinn ákveðinn.
  Nú fauk í Fíusól.
  Auðvitað skuldar hún mér. Það er ég sem á þessa peninga sem þú setur inn á reikninginn hennar. Ég og systir mín.
  Maðurinn leit fast á Fíusól.
  Nei, þú skuldar mömmu þinni.
  Ha? Ertu eitthvað lélegur í reikningi? sagði Fíasól með þjósti.
  Nei, ég er mjög flinkur að reikna. Þú skuldar  henni mömmu þinni því hún gaf þér lífið sjálft og er að koma þér til manns. Hún fæðir þig og klæðir og gefur þér þak yfir höfuðið, öryggi og skjól, ást og umhyggju. Þú sérð að þú skuldar henni alveg ógurlega mikið. Sú skuld er svo stór að þú munt sennilega aldrei ná að borga hana, sagði hann og horfði sigri hrósandi á Fíusól.
  Mamma brosti í laumi þegar hún sá svipinn á Fíusól. Stelpan sú varð í fyrsta skipti á ævinni orðlaus og strunsaði út í bíl.
  Þú skuldar mér nú samt, er það ekki, mamma? sagði Fíasól blíðlega þegar þær óku af stað.
  Jú, auðvitað, sagði mamma. Ég fékk miða hjá manninum og ég lofa að borga þér fljótlega.
  Fíasól sat þögul í bílnum á leiðinni heim.
  Mamma, ég borga þér til baka alla daga, sagði hún hugsi þegar þær komu heim. Ég meina fyrir lífið, matinn og þakið. Ég borga þér með því að vera skemmtileg, góð og yndisleg og með því að vera vinkona þín, er það ekki?
  Jú, sagði mamma og hló. Svo sannarlega og það er ekki hægt að hugsa sér betri endurgreiðslu.
  Þannig komst Fíasól að því að það er hægt að skulda miklu meira en bara peninga.“


(s. 84-87)