Björn og Sveinn: eða Makleg málagjöld

Höfundur: 
Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
1994
Flokkur: 

Af bókarkápu:

Aðalpersonur þessarar skáldsögu, feðgarnir Axlar-Björn og Sveinn skotti, hafa verið þjóðardýrlingar Íslendinga frá því þeir voru uppi enda þótt menn hafi afsannað ýmis atriði í hinum ástsælu þjóðsögum um þá. Lykillinn að þessu verki um þá er óperan Don Giovanni eftir Mozart, en þangað sækir höfundur bæði söguþráð og efnisáherslur.

Þessi bók er nýlunda í höfundarverki Megasar því að hann hefur hingað til tamið sér knappara form dægurlagatextans sem einna helst minnir á þrýstiloftskút. Hér hefur loftinu verið hleypt út og fyllir þá allt fyrirliggjandi rými.

Úr Birni og Sveini:

Hraunari nokkur ungur og forhertur og nýsloppinn út úr prísundinni fremur inngöngu og er mikið kátur. Hann er nýbúinn að gera upp við sig að vonlaust sé að reyna og lætur kylfu ráða kasti í gamla farið. Hann sest um stund hjá þeim og fer að segja þeim félögum frá vinsældum sínum meðal kvenþjóðar og heimsóknum í fangelsið á sunnudögum. En þó njóta morðingjarnir mestrar hylli segir hann og kennir sárinda og öfundar í röddinni: þeir eru líka margra barna feður þegar þeir loks ganga lausir og sjaldnast með sömu. Ríkið borgar meðlag enda ábyrgt fyrir uppáferðunum. Hann gerist hástenmmdur og ekki laus við klökkva.

Ó systur mínar ég vildi óska þess að einhvern ræki á mínar friðlausu fjörur sem ég gæti drepið svo ég mætti þóknast ykkur og eiga aðgang að endalausri blíðu líkama ykkar og sálar því ég hef lært það af beiskri reynslu að móðurhvötin lifnar til ósegjanlega næmrar og gjöfullar tilvistar við minnsta viðlit hinna flærðarlegu Kainsaugna þar sem þau lymskast í höfuðtóttum fúlmennskrar holdtekinnar ógæfunnar. Megi koma rúllandi til mín hamingjuhjólið og ég að hoppa uppá það og trónandi þar velta frammá svona einsog tvo ég tala ekki um þrjá viðráðanlega aumingja til að limlesta til bana svo ég megi eignast inngöngu í raka hlýju sjálf-drauðra líkamsopanna sem byrja og enda þessa ástríku ástfimu og ástgæfu ástsæknu ástleitnu ástsælu kjöthrúgu sem ég hef af allri minni dýpstu veru þráð dagana langa í dýflissunni. Systur - megi almættið unna mér einhvers sem dómstólar og morknaðir þrá og þaulsetarnir hengja á það dásamlega og hljómfagra nafn morð í yfirleguráði með þvælulegum úrskurði sínum svo varla skilst að innviðir yðar ást og óeigingirni opnist uppá gátt mér og sígröðum líkama mínum.

Hann hefur greinilega ekki fengið víðustu eða veðruðustu buddu.

En tárin þorna furðu fljótt hjá osfrv.

(64-5)